రక్తాశృవులే ఇక ఓదార్పు

కనపడని మనసంటే నా కళ్ళకేంతో ఇష్టం
తను నొచ్చుకుంటే నీరై కరిగాయి
నవ్వితే ఆనందాశృవులయ్యాయి

కరిగి కరిగి నా కన్నీటినది ఇంకిపోయింది
తను నవ్వినా ఏడ్చినా కన్నీళ్ళే రావు
నలత మనసుకు రక్తాశృవులే ఇక ఓదార్పు

సర్వభాషా మాధురి మన ఆంధ్రం

సర్వభాషా జనని మన సంస్కృతం
సర్వభాషా మాధురి మన ఆంధ్రం
నాభి నడుమ జనియించు ఆంధ్రాక్షరం
అధరాంచు ధ్వనియించు ఆంగ్లాక్షరం

భాష మెడలో వరమాల తెలుగు వర్ణమాల
భాష సిగలో మల్లెమాల తెలుగు కావ్యమాల
భాషలందు తెలుగు లెస్స అయిన శుభవేళ
భరతవనాన భాతృగణ గళాన ఆంగ్లమేల?

మనసు మాగాణి

ఓ సందెసూరీడు అరుణసువర్ణమై మెరవగ   

పుడమిపై రవికాంతి పుత్తడిపూలై విరిసింది

గతపు గాయాలపై వెండివెన్నల ఔషధి అవ్వగ

మనసు మాగాణిపై ఆశలఒరి మొలిచింది

ఓ ఉదయమేఘం మంచుపూలు కురవగ

ఏటిగట్టున నామనసు చల్లగాలై వీచింది

గడ్డిపూలపై నాఊహ తూనీగై ఆడగ

ఓ చిరుకవిత కాగితపు పూవై విరిసింది

నే మైత్రీవనమాలిని

స్నేహపు కోరల కాటిన్యానికి నే అచేతన సాక్షిని
సమీపుల వెలివేతకు నే ఒంటరి సాక్షిని
సన్నిహితుల అపహాస్యపు వేటుకు నే నిశబ్ద సాక్షిని
స్నేహపు ఎండమావిలో ఓదార్పును వెదికిన అంధ సాక్షిని

నే ఆశను వీడని ఓడిన బంటుని
నే శ్వాసను వీడిన స్నేహపు ఊపిరిని
నే స్నేహాకాశంలో కన్నీటి ఆవిరిని
నే కరకు స్నేహ కుసుమాలపై పన్నీటి జల్లుని
నే మైత్రీవనమాలిని

మేఘం మంటికి మనసిచ్చింది

మేఘం మంటికి మనసిచ్చింది
దూరం వాటిని విడదీసింది
తెమ్మెర మేఘపు తలనిమిరింది
మేఘం కంటికి తడి తగిలింది
గుండెని చీల్చుకు వరదయ్యింది

చినుకుతో మట్టిని ముద్దాడింది
నేల వానస్నానమాడింది
నిర్జలమేఘం నింగికి ఎగిరింది
తెలుపు రంగునలముకుని తేలిపోయింది
ఐనా...... మేఘం మట్టిని మనువాడింది

పుడమి కడుపు పండి పసిమిని మిసిమింది

నిశబ్దరాజ్యం

నాదో నిశబ్దరాజ్యం
నాది దశాబ్దాల బద్ధకం
నాదంతా అగమ్యపర్వం
నాదో అచేతన జీవితం

‘యెక్కడ వేసిన గొంగళి’ నా నైజం
ధైర్యం నాకు ఆమడదూరం
నిన్నంటే గడిచినగండం
రేపంటే బాధలతీరం
నేడంతా నాకు క్షణమో యుగం

కలదాటి నిజమవ్వవా...

నిదురరాని కునుకా నువు
నిదురదాటి కలవా నువు
కనుసీమనే కలలేలెనే

కలల వెనుక మనిషా నువు
కవిత వెనుక మనసా నువు

తేలేదిక ఏనాటికో 

నిన్నల్లో మొన్నల్లో వున్నావ
నిజమన్న దొంతరలో దాగావా

కలదాటి నిజమవ్వవా…

హరివిల్లు

గుడిమెట్టు ఏటిగట్టు
తాటిచెట్టు తేనెపట్టు
కంచిపట్టు పంచెకట్టు
జానపదుల బాణికట్టు

గుజ్జనగూళ్ళు రేగిపళ్ళు
గుడిగంటలు భోగిమంటలు
తిరునాళ్ళు పాడిపంటలు
తిరుగళ్ళు పిండివంటలు

పల్లెటూళ్ళ అందచందం
భావకవుల ఆసుకవితం
అచ్చతెనుగు నుడికారం
మరచినాము గ్రహచారం

మనసుతెరలు తెరిచి చూడు
అసలుమనసు తరచి చూడు
మనసిచ్చిన పాటపాడు
వయసు మరచి ఆటలాడు

ఆ నింగిలో నాడు విరియును చూడు
మన ఆశల రంగులు ఏడు!---హరివిల్లు

ఇక నేను ఓ బహువచనం

జనవనంలో యినుప పువ్వులు
నవ్వి విషపుతేనె చిమ్మితే 
జల్లెడై నా మనసుపడవ ప్రాణాన్ని చినికింది

సొమ్మసిల్లిన ప్రాణం ఆత్మని పానంచేస్తే
దేహానికి జీవమొచ్చి నేను ఒంటరినికానని మనసు బొబ్బలు పెట్టింది
నాకు నేనే నేస్తాన్నని, నిజ నేస్తాన్నని తెలిసొచ్చింది

నా చుట్టూ నేనే
నాకూ ఆత్మీయులున్నారు
ఇక నేను ఓ బహువచనం

పెళ్లివేదిక

గోరంకతో చిలక
క్షీరసాగర తీరం పెళ్లివేదిక 
ఈ వైశాఖ పున్నమి గగన నిహారిక
నవ వధువుకు వసంతుడు రాసిన తొలి ప్రేమలేఖ

ప్రేమ ఎంత మధురం

ప్రేమ ఎంత మధురం

ఈనాడే నా తోలిజననం
తొలకరిలా తొలి ప్రణయం
నడిరేయిలోన రవికిరణం
పూల తావిలో తేనెబొట్టులా ప్రేమ ఎంత మధురం..

౧)
కలకాదంది నిజమేనంది
తనునాకోసం ఇలవాలింది
తేలవారేలా నడిరేయుంది
తన తలపుల్లో నను ముంచింది
నా మనసే భాషనేర్చి భాష్యం చెబుతోంది (ప్రేమ ఎంత మధురం)

౨)
అరె ఏమైంది మది నిండింది
ఇరు కన్నుల్లో తను నిలిచింది
నడిసంద్రంలో అలఎదురైంది
చలిగాలుల్లో చిరు చెమటైంది
నా తనువుకు రెక్కలొచ్చి చుక్కలకెగిరింది    

విద్యోద్యాన వనమాలి

స్నేహమే వేదికకాగా
స్నేహితులే పందిరి వెయ్యగ
విజ్ఞానమే తోరణ మవ్వగ
జ్ఞాపకాల రాగం మ్రోగ
 
చదువుల పల్లకిలో విద్యాయోధులు వూరేగిరాగా
చదువులతల్లె అక్షింతలు చల్లగ
నారద తుంబురులే వేదాలల్లగ
విద్యోద్యాన వనమాలికి అభినందన నీరాజనం