మనసు మాగాణి

ఓ సందెసూరీడు అరుణసువర్ణమై మెరవగ   

పుడమిపై రవికాంతి పుత్తడిపూలై విరిసింది

గతపు గాయాలపై వెండివెన్నల ఔషధి అవ్వగ

మనసు మాగాణిపై ఆశలఒరి మొలిచింది

ఓ ఉదయమేఘం మంచుపూలు కురవగ

ఏటిగట్టున నామనసు చల్లగాలై వీచింది

గడ్డిపూలపై నాఊహ తూనీగై ఆడగ

ఓ చిరుకవిత కాగితపు పూవై విరిసింది

నే మైత్రీవనమాలిని

స్నేహపు కోరల కాటిన్యానికి నే అచేతన సాక్షిని
సమీపుల వెలివేతకు నే ఒంటరి సాక్షిని
సన్నిహితుల అపహాస్యపు వేటుకు నే నిశబ్ద సాక్షిని
స్నేహపు ఎండమావిలో ఓదార్పును వెదికిన అంధ సాక్షిని

నే ఆశను వీడని ఓడిన బంటుని
నే శ్వాసను వీడిన స్నేహపు ఊపిరిని
నే స్నేహాకాశంలో కన్నీటి ఆవిరిని
నే కరకు స్నేహ కుసుమాలపై పన్నీటి జల్లుని
నే మైత్రీవనమాలిని